Krummi og Agnar í Smekkleysu 4. apríl, kvöld sem verður göldrótt

Þegar tveir sterkir söngvarar og lagasmiðir koma saman þarf kannski ekki að ofselja kvöldið. En ætli ég geri það nú ekki samt, enda mikill aðdáandi þessara tveggja snillinga.

Þegar grunge var að ryðja sér til rúms mættust Chris Cornell og Eddie Vedder á þeim stað í sögunni þar sem raddir, tími og tilfinning hittust með óvenjulegum hætti. Úr varð Temple of the Dog, samstarf sem lifir enn í minningunni vegna þess að þar var eitthvað meira í gangi en bara tveir menn að syngja saman.

Það er svolítið sú tilfinning sem sækir á mig þegar ég hugsa um kvöldið í Smekkleysu, þegar Krummi Björgvinsson og Agnar Eldberg stíga á svið. Ég er ekki að setja þá í hlutverk neinna annarra og alls ekki að tala um sömu sögu. Ég er einfaldlega að tala um það augnablik sem getur orðið til þegar tveir hæfileikaríkir söngvarar og lagasmiðir koma saman. Þá getur eitthvað gerst. Þá geta galdrarnir mætt.

Tveir menn sem ég þekki hvor á sinn hátt

Ljósmynd: Brynjar Snær 

Ég þekki þá báða persónulega, hvoran á sinn hátt. Krumma hef ég þekkt síðan við vorum saman í bekk í sjötta bekk. Reyndar bara í tvær mínútur, eða þannig man ég það allavega, en engu að síður hittumst við þar fyrst. Seinna áttum við svo eftir að rekast reglulega hvor á annan, enda í sömu vinahópum og báðir að vinna í kringum tónlistarbransann og viðburðahald. Við höfum aldrei unnið saman, en verið í sömu partýum og sömu hringiðunni. Hann er sál sem mér þykir vænt um.

Agnar tengist svo sama heimi, bara aðeins frá annarri hlið. Hann var hluti af þessari senu sem margir muna enn vel, þessi blanda af tónlistarfólki, listafólki, barþjónum, leikurum, misgáfuðum mönnum og alls konar karakterum sem ráfuðu á milli Kaffibarsins, Sirkuss, Original Eleven, Thomsen og fleiri staða um aldamótin. Ekki endilega þannig að allir væru nánir vinir, heldur frekar sami hringurinn, sömu eftirpartýin og sami bakvið tjöldin kunningjaskapurinn. Ég og Agnar urðum aldrei nánir vinir, en það var alltaf góður kunningjaskapur.

Minning sem situr enn í mér

Lights on the Highway í fyrstu myndatöku sinni árið 2004. Mynd: Zeranico.

Ég gleymi til dæmis aldrei einu eftirpartíi þar sem Agnar var mættur og svo einhver gaur sem ég hafði aldrei hitt áður og spilaði víst á gítar. Þeir fóru að sýna hvor öðrum lögin sín og allt í einu hættum við hin að djamma og urðum bara dáleidd að þessum tveimur snillingum. Sú minning er sönn, þó ég muni þetta nú ekki alveg nákvæmlega.

En í minningunni minni er þetta kvöldið sem Agnar og Kristó ákváðu að stofna Lights on the Highway. Þarna, þetta kvöld, þessi stund þar sem galdrarnir gerðust. Hvort það séu bara veitingarnar sem ég var búinn að fá mér þetta kvöld sem hafa gert minninguna aðeins stærri og betri með árunum, eða hvort þetta gerðist nákvæmlega svona, það læt ég liggja á milli hluta. Sagan er góð alla vega.

Og kannski er það einmitt ástæðan fyrir því að þetta kvöld kitlar mig svona mikið. Maður hefur séð svona áður. Maður hefur fundið hvað gerist þegar réttir menn mætast með rétt lög á réttum tíma.

Sömu galdrar þegar Agnar og Kristó mætast

Sama á við þegar Agnar og Kristó eru saman. Þar eru sömu galdrar á ferðinni. Sama óútskýranlega efnafræðin. Sömu listagyðjurnar á sveimi yfir herberginu, ef maður vill tala þannig. Euterpe yfir tónlistinni og Erato yfir söngnum, ljóðinu og þessari undarlegu sköpun sem verður stundum til þegar menn hitta eitthvað sem er stærra en þeir sjálfir.

Þetta er auðvitað ekki eitthvað sem hægt er að mæla eða teikna upp á töflu. Maður bara finnur það. Og það er nákvæmlega þessi tilfinning sem ég fæ þegar ég hugsa um Agnar og Krumma saman á sviði í Smekkleysu.

Eldberg and the Elements og ný tónlist í farteskinu

Agnar stígur ekki einn á svið. Honum til liðs spila Ragnar Steinsson, Erling Bang og KGB, og saman koma þeir fram undir nafninu Eldberg and the Elements. Það eitt og sér gerir kvöldið áhugaverðara, því þar er ekki bara verið að bjóða upp á singer songwriter stund með kollhnís og kertaljós. Þar er líka hljómsveit, kraftur og hreyfing.

Krummi mætir svo með sína eigin tónlist og sína eigin hljómsveit, Krákurnar, og kynnir nýtt efni af plötu sem er væntanleg í haust. Hann sendi nýverið frá sér lagið Smile Till It Ends ásamt glæsilegu myndbandi sem hefur vakið athygli, og það eitt væri næg ástæða til að leggja leið sína í Smekkleysu. Þegar Agnar bætist svo við verður þetta allt í einu að kvöldi sem gæti orðið eitthvað meira en bara gott gigg.

Við sögðum frá nýja lagi Krumma, Smile Till It Ends, á dögunum. Hér getur þú lesið um lagið

Kvöld sem ég hlakka verulega til

Þess vegna hlakka ég mikið til að fara á þessa tónleika. Ekki af því að ég þurfi að selja fólki eitthvað sem stendur ekki undir sér. Heldur af því að ég þekki aðeins í þetta fólk, þekki aðeins í þessa orku og þekki aðeins þessa tegund af kvöldum. Stundum finnur maður það á sér áður en fyrsta lagið byrjar að eitthvað sérstakt gæti verið í vændum.

Smekkleysa er akkúrat rétti staðurinn fyrir svoleiðis kvöld. Nálægt, hrátt og laus við allt óþarfa skraut. Bara lög, raddir, gamlir þræðir og möguleikinn á því að eitthvað kvikni í loftinu.

Þetta er kvöld sem ég myndi alls ekki missa af.