Tónlistarkona mánaðarins hjá Samson: Kara fór úr búbblunni og beint í útvarpið
Með Minningar steig Kara sitt fyrsta skref, með nýtt lag á leiðinni er hún enn að móta sig og virðist bara nokkuð sátt við að henda sér í djúpu laugina.
Kara Lind Óskarsdóttir, sem gefur út undir nafninu Kara, vakti athygli hjá Samson þegar fyrsta lagið hennar, Minningar, kom út í febrúar. Þar var strax eitthvað sem stoppaði mann, ekki einhver tilgerð eða stór yfirlýsing, heldur rödd sem náði að halda athyglinni. Nú er annað lag á leiðinni og Kara er tónlistarkona mánaðarins hjá Samson. Hún er enn ný í þessu, segir það sjálf, en virðist hafa áttað sig á einu ansi mikilvægu: á einhverjum tímapunkti þarf maður bara að hætta að bíða og láta vaða.
Tónlistin var alltaf þarna
Tónlistin kom ekki skyndilega inn í líf Köru. Hún hefur sungið frá því hún man eftir sér, fór í söngskóla og sönglistarskóla þegar hún var yngri og segir tónlist alltaf hafa verið stóran hluta af lífi sínu. Löngunin til að gera þetta af alvöru var því löngu komin. Það sem reyndist erfiðara var að þora að taka skrefið.
Þar er líka ákveðinn kjarni í byrjuninni hjá henni. Hún talar ekki eins og manneskja sem sé mætt með fullmótaða ímynd og tilbúið svar við öllu. Þvert á móti segir hún sig enn vera nýja í þessu, enn að læra, vaxa og fara með flæðinu. Fyrir sér sé hún enn bara Kara, ekki einhver uppstillt útgáfa af tónlistarkonu.
Það er líklega kostur. Það er minna af stælum í því og meira af alvöru.
Lagið sem loksins greip hana
Áður en Minningar kom út höfðu fleiri lög orðið til. En ekkert þeirra hafði hitt hana almennilega. Kara segir sjálf að þau hafi verið búin að gera nokkur lög, en að ekkert þeirra hafi gripið hana fyrr en Minningar varð til. Þá hafi tilfinningin einfaldlega verið skýr. Þetta væri lagið.
Það er oft nóg. Fyrsta lag þarf ekki alltaf að koma með lúðrasveit, stefnuyfirlýsingu og hálfa iðnaðinn á taugum. Stundum finnur fólk bara að þarna sé rétt augnablik til að byrja. Hjá Köru virðist Minningar hafa verið nákvæmlega það.
Lagið er líka persónulegt. Hún segir að það hafi orðið til á tíma þegar hún var að ganga í gegnum mjög erfið sambandsslit og að textinn sé að miklu leyti sprottinn úr því hvernig henni leið gagnvart öllu því. Þar fær lagið meiri þyngd. Þetta er ekki bara fyrsta útgáfan heldur líka lag sem á rót í raunverulegri líðan.
Samt virðist hún ekki ætla að vera föst þar. Hún segir að stundum sæki hún í eigin reynslu, en stundum verði lög líka til úr einhverju opnara, blöndu af hugmyndum, stemningu og því sem kemur upp. Minningar sé hennar eigin saga, en næsta lag fari að hluta aðra leið.
Litla Kara í útvarpinu
Það er eitt að klára lag. Annað að gefa það út. Svo kemur augnablikið þegar lagið hættir að vera bara inni í stúdíói eða í símanum hjá manni og fer að lifa úti í heimi. Þar breytist eitthvað.
Kara segir að það hafi verið ótrúlega súrrealískt að heyra lagið sitt í útvarpinu í fyrsta skipti. Þegar Minningar fór í spilun á K100 var tilfinningin fyrst og fremst stolt. Hún nefnir sérstaklega að litla Kara hafi dreymt um að heyra sjálfa sig í útvarpinu og að þetta hafi því verið stór stund fyrir hana.
Sú lína situr eftir. Hún er einföld, en hún vinnur. Þarna er draumur sem hafði verið lengi til staðar allt í einu kominn út í loftið. Það þarf í raun ekki að skreyta það meira.
Tenerife, karaoke og Hrannar
Samstarfið við pródúserinn Hrannar Inga Benediktsson byrjaði heldur ekki á einhverjum ofsalega fínpússuðum atvinnufundi. Sem betur fer.
Kara segir söguna sjálf vera frekar fyndna. Þau kynntust á Tenerife fyrir nokkrum árum þegar hópur Íslendinga var saman á hóteli. Nokkrum mánuðum síðar hittist sami hópur í matarboði og eftir nokkra drykki fór fólk í karaoke. Þar heyrði Hrannar hana syngja í fyrsta sinn og úr því fór þetta af stað.
Hún talar hlýlega um samstarfið þeirra og segir að það flæði vel þegar þau setjast niður að vinna. Það skipti líka máli að þau geti verið hreinskilin hvort við annað. Ef eitthvað sé ekki nógu gott eða þurfi að laga, þá sé einfaldlega talað um það. Það er yfirleitt betri grunnur en þetta klassíska „já já, geggjað” sem kemur manni svo sem ekkert lengra.
Og stundum byrja hlutirnir bara svona. Ekki með miklum trommuslætti, heldur karaoke og smá heppni.
Fyrirmyndir, tenging og eigin leið
Þegar Kara nefnir fyrirmyndir sínar fer hún ekki beint í einhverja staðlaða upptalningu. Móðir hennar er aðalfyrirmyndin, segir hún, en ef hún á að nefna tónlistarkonur standa tvær sérstaklega upp úr: Ariana Grande og BRÍET.
Tengingin við Ariana Grande er ekki bara tónlistarleg. Kara segir að hún dáist að því hvað Grande hafi ekki gefist upp þrátt fyrir það sem hún hafi gengið í gegnum. Sú tenging er líka persónulegri en hjá flestum, því Kara var sjálf á tónleikunum í Manchester þegar hryðjuverkaárás var framin þar árið 2017. Árásin var gerð í lok tónleika Grande í Manchester Arena og 22 létust.
Íslenska fyrirmyndin er svo BRÍET. Þar nefnir Kara ekki bara tónlistina heldur líka hreinskilnina. Henni finnst BRÍET berskjölduð í textunum sínum og segir það geggjað. Það segir sitt um hvað hún sækir sjálf í. Ekki einhvern tilbúinn stjörnubúning, heldur fólk sem þorir að vera opið, halda sínu striki og mæta í eigin texta án of mikils filter.
Ekki föst í einum kassa
Mynd úr einkasafni
Þótt fyrsta lagið hennar sé í EDM heimi segir Kara að það hafi aldrei beinlínis verið planið að fara þá leið. Henni hafi alltaf fundist þessi tónlist skemmtileg, en lagið hafi bara komið til þeirra þannig. Hún tekur líka skýrt fram að hún ætli sér ekki að festa sig í EDM tónlistinni.
Það er gott merki svona snemma í ferlinu. Ekki vegna þess að allt þurfi að vera opið og fljótandi endalaust, heldur vegna þess að hún virðist leyfa tónlistinni að þróast frekar en að troða sér strax í einn kassa og loka á eftir sér.
Það heyrist líka í næsta lagi. Það heitir Gleyma mér og kemur út 24. apríl. Kara lýsir því sem meira sumar lagi, léttara og skemmtilegra en Minningar. Það snúist ekki um sambandsslit og sé einfaldlega allt annars konar lag. Þar sé líka meiri söngur.
Það gerir framhaldið forvitnilegt. Ekki af því að hún sé að skipta um ham með látum, heldur af því að það sé þegar farið að sjást að fyrsta lagið á ekki að skilgreina hana alla.
Að henda sér í djúpu laugina
Það sem kemur aftur og aftur upp í svörum Köru er að hún er að stíga út úr eigin búbblu. Hún segir sjálf að hún elski að vera þar sem enginn viti hver hún er, en ef draumurinn eigi að verða að veruleika verði hún líka að fara út úr þeirri búbblu og láta vaða.
Það hefur ekki gerst án efasemda. Hún viðurkennir alveg að það hafi verið bæði spenna og óöryggi í gangi. En hún sér ekki eftir því. Þvert á móti segir hún þetta hafa verið ótrúlega gaman. Það sama kemur fram þegar hún talar um hvað hún hafi lært af fyrstu útgáfunni: að hafa gaman, pæla ekki of mikið í því hvað öðrum finnst og gera þetta fyrir sjálfa sig.
Þegar hún er spurð hvort hún sé að stíga inn í tónlistina af öryggi eða bara að henda sér út í djúpu laugina svarar hún því hreint út að hún sé gjörsamlega að henda sér í djúpu laugina og læra á leiðinni. Og eiginlega er erfitt að finna betri lýsingu á stöðunni núna. Hún er ekki að þykjast vera komin lengra en hún er. Hún er bara farin af stað.
Sjálfstraustið sé að verða meira með hverju lagi. Fram undan er nýtt lag, meiri vinna með Hrannari og draumur sem er hægt og rólega farinn að taka á sig form. Hún nefnir stóra sviðið á Þjóðhátíð sem markmið einhvern tímann. Það er ekkert að því að horfa þangað, svo lengi sem maður heldur áfram að mæta í stúdíóið.
Og þegar hún er spurð hvort það breyti einhverju í hausnum að vera loksins komin með lag úti svarar hún einfaldlega nei. Fyrir henni sé þetta bara fyrsta skrefið í rétta átt.
Það er kannski það sem gerir Köru áhugaverða akkúrat núna. Hún virðist ekki vera að reyna að mæta fullmótuð inn í eigin byrjun. Hún er að stíga inn í tónlistina með skýran draum, ágætt jarðsamband og næga hreinskilni til að segja hlutina eins og þeir eru. Fyrsta lagið kom úr þungum stað. Næsta lag er léttara og frjálslegra. Og á milli þeirra stendur manneskja sem loksins þorði að hætta að fela sig í búbblunni.
